بی تو این خونه ی خالی رنگی از شادی نداره

دست تنهام روی گلدون گل تنهایی میکاره

قصه ی دربه دری مو نمیدونی تو؛ میدونم

تو هوایی که تو نیستی به هوای کی بمونم

                                                        چو آهوي تشنه تو دويدم

                                                   دوان دوان تا لب چشمه رسيدم

                                                     نشانه اي از ني و نغمه نديدم

                                                             تو اي پري کجايي

                                                             که رخ نمي نمايي

                                                             از آن بهشت پنهان

                                                             دري نمي گشايي

                                                      من همه جا، پي تو گشته ام

                                                        از مه و مهر نشان گرفته ام

                                                         بوي تو را ز گل شنيده ام

                                                          دامن گل از آن گرفته ام

                                                               تو اي پري کجايي

                                                              که رخ نمي نمايي

                                                              از آن بهشت پنهان

                                                              دري نمي گشايي

                                                          دل من سرگشته توست

                                                            نفسم آغشته توست

                                                        به باغ روياها چو گلت بويم

                                                        بر آب و آيينه چو مهت جويم

                                                              تو اي پري کجايي

                                                        در اين شب يلدا ز پيت پويم

                                                       ز خواب و بيداري سخنت گويم

                                                               تو اي پري کجايي

                                                       مه و ستاره درد من مي دانند

                                                      که همچو من پي تو سر گردانند

                                                        شبي کنار چشمه پيدا شو

                                                        ميان اشک من چو گل وا شو

                                                              تو اي پري کجايي

                                                              که رخ نمي نمايي

                                                             از آن بهشت پنهان

                                                             دري نمي گشايي

                                          خواننده : حسين قوامي(فاخته(
                                          آهنگساز: مهندس امير همايون خرّم
                                          دستگاه: همایون
                                           شاعر: هوشنگ ابتهاج

می گویند شیشه ها احساس ندارند اما وقتی با اتگشت بر روی شیشه ی

بخار گرفته ای نوشتم : دوستت دارم.... آرام آرام گریه اش گرفت.....